سلام بچه ها تا حالا با آدمهای عقده ای و ندید بدید برخورد کردین.. یا بدتر از آون اینکه قرا باشه این تیپ آدم ها رو تحمل هم بکنید.. یا بدتر به روی خودتون هم نیارین.. واقعابعضی آدما اصرار دارن لهجه و تلفظ حروفشون رو عوض کنن به شکلی که مثلا نشون بدن اونقد که انگلیسی صحبت کردن دیگه حروفی مثل "ر" رو نمیتونن مثل بقیه ما ایرانیا تلفظ کنن. یا مثلا موقع فارسی صحبت کردن عمداً انواع و اقسام کلمات انگلیسی (یا سایر زبانای غربی) را به کار ببرند واسه ایننکه ثابت کنن ما آنقدر انگلیسی صحبت کردیم که دیگه کلمات فارسی معادلو به یاد نمیاریم.. عده ای حتی ساده تر از این حرفان فقط با پیچوندن و غلیظ کردن بعضی حروف مثل "ش" و ادا  اطوار خاص مثل غنچه کردن لبها موقع حرف زدن یا باز و بسته کردن غیر طبیعی چشما سعی دارن به مخاطب بفهمونن که ما با شما فرق داریم یا مثلا سطحمان بالاتر از شما و سایرینه.. مطمئنم همه شما با این دست آدما زیاد برخورد داشتین.. آدمایی که به اصطلاح عامیانه پزززززززززز میدن حالا می خواد به حرف زدنشون باشه که زننده ترین نوع پززززززززز دادنه یا به هر چیز دیگه.. پزززززز دادن به محل زندگی یا تولد هم از انواع رایج آونه، که طبقه بندی های جالبی مثل تهرونی در برابر شهرستانیا یا بالا شهری در برابر پایین شهریا  دارن.. یا پز ماشین یا خونه حتی بعضی خانما وساین خونه.. متاسفانه متااااسفانه عادت "پز دادن" بین خیلی از ما ایرانیا رایج شده که یک نوع فقر یا عقب ماندگی فرهنگی هم تلقی میشه و من سخت معتقدم که آدما وقتی شروع به پز دادن می کنن که از احساس کمبود رنج می برند.. به قول مسعود فراصتی همون منتقد سینما (همون که برای هر فیلم ایرانی هزارو خورده ای عیب و ایراد می تراشه):آدم سرطان داشته باشه فقر سرطانی نداششته باشه.. ضرب المثل محبوب من آینه که می گه "درخت هر چه پربارتر افتاده تر"  من هرگز آدمیو ندیدم که از نظر شخصیتی کامل و وارسته باشه و براا دیگران بابت مال و منال یا پست و مقام یا دانسته ها و معلومات یا هر چیز دیگه ای فخر فروشی کنه..

ب.ن:دو تا درس هست که من هر از چندی باز تو زندگیم میگیرم :

یکی اینه که هیچوقت نگران و دلواپس نباش، چون خبر بد زودتر از اون میرسه که تو فرصت کنی دل نگران بشی..

دوم اینکه آدمها فقط وقتی باهات مهربونن و روی خوش نشون میدن که قراره براشون کاری انجام بدی..(کسی نگرانم نیست):شکلکا نمیان افسوس افسوس وصدافسوس: